اخبار تازه

کد خبر ۴۷۰۶ انتشار : ۳ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۲۱
«بررسی مطبوعات»

کارآفرینی و درآمدزایی با تکیه برظرفیت های بالقوه گردشگری

تهران- ایرنا- بسیاری از جاذبه ‌های گردشگری به‌ صورت تاریخی و طبیعی در ایران وجود دارد و این مهم ظرفیت بالقوه آن را بالاتر از میانگین جهانی قرار داده است؛ از این رو برای ایجاد رونق کارآفرینی و درآمدزایی در این حوزه باید به اجرای برنامه های توسعه ای و تقویت ساختارهای رفاهی توجه کرد.

مطبوعات کشور به طور روزانه مهمترین و برجسته ترین رخدادهای داخلی و خارجی را پوشش می دهند. این در حالی است که بخش زیادی از خبرها، یادداشت ها، گزارش ها، گفت وگوها و ... به انعکاس شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه اختصاص می یابد؛ موضوعی که توجه ویژه به آن اهمیتی فزاینده دارد.

گروه اطلاع رسانی ایرنا؛ موضوع های یادشده را که انعکاس قابل توجهی در روزنامه های صبح سه شنبه سوم بهمن 1396 داشت؛ با هدف آگاهی بخشی و اطلاع رسانی بررسی کرده است.

**جذب گردشگر؛ نیازمند ایجاد زیرساخت های رفاهی
ایران به سبب وضعیت جغرافیایی و تاریخ و فرهنگ خود از جایگاه ویژه ای در حوزه گردشگری برخوردار است که باید بیش از پیش مورد توجه برنامه‌ ریزان وسیاست گذاران قرار بگیرد تا با اتخاذ رویکردی یکپارچه از طرف تمام دستگاه ها یک ساختار قوی همکاری برای توسعه زیرساخت های رفاهی و ظرفیت سازی پایدار میان نهادهای دولتی و خصوصی شکل بگیرد و حضور گردشگران را همیشگی کند.

روزنامه «ایران» در یادداشتی با عنوان «تهران، میزبان گردشگری ایران و جهان» به قلم علی اصغر مونسان معاون رئیس جمهوری و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری می نویسد: سال 2017 در حالی از سوی سازمان ملل متحد «گردشگری پایدار، ابزار توسعه» نام گرفته بود که صنعت گردشگری همچنان به رشد خود ادامه داد. طبق آخرین آمار، جهان در سال 2017 با رشدی معادل7 درصد، شاهد جابه‌جایی یک میلیارد و 322 میلیون گردشگر بین‌المللی بود. رشد صنعت گردشگری در جهان با چنان شتابی اتفاق افتاد که طی 67 سال یعنی از سال 1950 که شمار گردشگران در سراسر جهان فقط 25 میلیون نفر بود تا سال 2017 شاهد افزایش 52 برابری شمار گردشگران بین‌المللی بوده‌ایم و امروز گردشگری جایگاه خود را به عنوان سومین صنعت سودآور جهان تثبیت کرده است،اما مقایسه آمار جهانی با وضعیت گردشگری کشورمان، با وجود ظرفیت‌های بالقوه و زمینه‌های مساعد توسعه گردشگری در ایران، تصویر رضایت بخشی ارائه نمی‌دهد.

در ادامه این یادداشت آمده است: آمار سالانه 5 میلیون نفری ورود گردشگر به کشورمان به تنهایی روایتگر سهم اندک ایران از سفره عظیم این صنعت درآمدزا و رو به رشد است و بدون شک برای ایفای سهم واقعی مان از اقتصاد سفر نیازمند برداشتن گام‌هایی بلند هستیم. نگاهی به داشته‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی کشورمان نشان از غنای ایران در جاذبه‌های گردشگری دارد. وجود یک میلیون اثر تاریخی، فرهنگی، بیش از 34000 اثر ثبت شده به عنوان آثار ملی و ثبت 22 اثر به عنوان آثار جهانی، ایران را در زمره یکی از کشور‌های برتر دنیا از نظر جاذبه‌های گردشگری قرار داده است. کشور ایران با چنین ظرفیتی در کنار برخورداری از امنیت مناسب و عوامل مثبت و تسهیل کننده‌ای هم چون اشتیاق فزاینده گردشگران برای تجربه سفر به ایران، همکاری روز افزون بخش خصوصی، تمایل سرمایه‌گذاران به سرمایه‌گذاری در حوزه گردشگری و عزم راسخ دولت برای اولویت‌دهی به این صنعت، دارای زمینه‌هایی مناسب برای عینیت بخشی به چشم‌انداز 20 میلیون گردشگر تا سال 2025 است.

روزنامه «دنیای اقتصاد» در گزارشی با عنوان «مالیات گردشگری در پنج پرده» نوشت: سازمان جهانی گردشگری (UNWTO) مالیات گردشگری را از جمله مالیات‌هایی دانسته که صرفا قابل اطلاق به گردشگران و صنعت گردشگری هستند یا اگر مختص این صنعت نیستند، به آن دسته‌ای از مالیات‌ها اطلاق می‌شود که در مقاصد رقیب به صورت‌های مختلف اعمال می‌شود؛ اگرچه، تقریبا کالاها و خدماتی که از سوی گردشگران به مصرف می‌رسد، تماما یا تا اندازه‌ای از سوی افرادی غیر از گردشگران نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این صورت، ممکن است این موضوع مطرح شود که این فعالیت‌های گردشگری نیستند که به آن مالیات تعلق می‌گیرد، بلکه هیچ مبنای مالیاتی را نمی‌توان به آن نسبت داد و هرگونه مقیاس مالی که برای فعالیت‌های گردشگری استفاده می‌شود، اغلب بر فعالیت‌های غیرگردشگری نیز اثرگذار است.

در ادامه می خوانیم: شاید بهتر باشد مالیات‌ها، هزینه‌ها و عوارض گردشگری را مالیات‌های غیرمستقیمی دانست که در وهله اول بر فعالیت‌های مرتبط با گردشگری اثرگذارند. اما طبق یک اصل کلی در امور مالی، مخارج عمومی باید در مکان‌هایی هدف‌گذاری شوند که بیشترین منفعت را به همراه داشته باشد؛ درحالی که مالیات‌ها باید در مکان‌هایی هدف‌گذاری شوند که کمترین ضرر را به آن وارد کنند؛ با در نظر گرفتن این مطلب که نحوه تهیه پول نباید نحوه مصرف آن را تعیین کند. در عمل، این موضوع برای بخش عمده‌ای از هزینه‌ها و درآمدهای کشورهای OECD صدق می‌کند. اگرچه، شاید گاهی مالیات‌های خاص برای اهداف خاصی جمع‌آوری شوند، درحالی که درآمدهای حاصله تنها مختص به همان هدف نیست.

روزنامه «اعتماد» در یادداشتی با عنوان «خانه نیما و غلفت از گردشگری ادبی در تهران» به قلم فرزانه قبادی می نویسد: گردشگری ادبی یکی از شاخه‌های تخصصی گردشگری است که طرفداران خاص خود را دارد. کسانی که می‌خواهند محل زندگی یک شاعر، محل تولد یا مزار یک نویسنده را ببینند و شاید کیلومترها راه را طی می‌کنند تا ببینند تولستوی در چه فضایی کتاب‌هایش را می‌نوشت یا پاتوق همینگوی کدام کافه شهر بود و گوته در چه خانه‌ای زندگی می‌کرد و... استانداردهای جهانی برای چنین مکان‌هایی اهمیت ویژه قایلند و کوچک‌ترین نشانه‌ها از حضور افراد تاثیرگذار را تبدیل به عنصری هویت بخش می‌کنند. نشانه‌های هویتی هر شهر با حضور افراد تاثیرگذار و مهم در حوزه ادبیات و هنر جاذبه‌هایی هستند که رونق بخش صنعت گردشگری در کشورهای توسعه یافته شده‌اند.

شهر تهران در مقطعی از تاریخ محل زندگی شعرا و ادبای بزرگی بود که نقش تاثیرگذاری در ادبیات ایران داشتند. صادق هدایت، فروغ فرخزاد، سعید نفیسی، محمدعلی سپانلو، هوشنگ ابتهاج، مهدی اخوان‌ثالث، سیمین بهبهانی، جلال آل احمد، سیمین دانشور، علی اکبر دهخدا، میرزاده عشقی، ملک‌الشعرا بهار و بسیاری ادبای دیگر که محل تولد، زندگی و مزارشان می‌تواند ظرفیت بسیار خوبی برای گردشگری ادبی در کلان‌شهر تهران باشد. اما این ظرفیت ارزشمند پایتخت پرهیاهوی تهران، مغفول مانده و بناهایی که بخشی از تاریخ ادبیات ایران به شمار می‌روند، یکی پس از دیگری جای خود را به برج و ساختمان‌های بی‌هویت می‌دهند.

در ادامه این یادداشت می خوانیم: گردشگری در ایران هنوز شکل تخصصی به خود نگرفته و شاید بتوان گفت مفهوم صنعت به خود نگرفته است، همین است که اینقدر بی‌تفاوت از کنار جاذبه‌های پر اهمیتی که می‌تواند گونه خاصی از گردشگری را توسعه دهد، عبور می‌کنیم. آذر ماه سال پیش بود که تخریب خانه فروغ فرخزاد در محله دروس در سکوت اتفاق افتاد و تنها بعد از سربرآوردن ساختمانی ٥ طبقه، یادمان آمد که می‌شد خانه را حفظ کرد. خانه صادق هدایت در خیابان سعدی تبدیل به محلی برای دپوی زباله شده است. خانه نیما سال‌ها با وجود ثبت نامش در فهرست میراث ملی به حال خود رها شده بود و این روزها محل تجمع بی‌خانمان‌ها شده است.

**پرستاران؛ اسوه صبر و بردباری
حرفه پرستاری یک وظیفه سنگین و ارزشمند در جامعه است و پرستاری هنری تخصصی و بی همتا بوده که با غم ها و شادی های هزاران بیمار سر و کار دارند که به حق این قشر پرتلاش جامعه را باید اسوه های صبر و بردباری نامید. ناگفته نماند که پرستاران با مشکل هایی هم مواجه هستند که مسوولان مربوطه باید گام هایی برای برطرف کردن آن بردارند تا این فرشتگان سپیدپوش با خاطری آسوده به یاری بیماران و نیازمندان بشتابند و بتوانند از درد و رنج آنان بکاهند و آرامش و سلامتی را به آنان هدیه دهند.

روزنامه «اطلاعات» در گزارشی با عنوان «با حافظان سپید پوش جان آدمیان» نوشت: هر سال با فرا رسیدن ولادت حضرت زینب (س) روز پرستار در سراسر کشور گرامی داشته می شود و از خدمات ارزنده این فرشتگان سپید پوش تقدیر به عمل می آید به رسم یادبود هدایایی دریافت می کنند وسرانجام آنان را با کوله باری از مشکلات حرفه ایی بدست فراموشی می سپاریم ؛ تا سال آینده و تنها برای یک روز ، آنان را بیاد می آوریم. واقعیت این است که پرستاران با مشکلات زیادی روبرو هستند ودر طی این سال‌ها مورد بی مهری‌های زیادی قرار گرفته اند.پرستاری حرفه ای سخت و طاقت فرسا است که نیاز به صبر و تحمل بی پایان در برخورد با بیمار و خانواده اش دارد.این در حالی است که آنان با مشکلاتی مانند: ساعات کار طولانی، شیفت‌های شب، فعالیت ذهنی و بدنی شدید در ارتباط با تعداد بالای بیماران، واگذاری وظایف غیر حرفه ای به عهده پرستاران، تاثیرات روحی تماس مداوم با انسان‌ها در بدترین مرحله ی زندگی (بیماری و مرگ ) و واکنش‌های منفی بیمار و همراهان وی همچون پریشانی ، یاس .پرخاشگری ،کمبود‌های دارویی ،تجهیزات و هماهنگی‌های زمانبر برای حضور سایر اعضای تیم درمان همچون ویزیت ، مشاوره ، تصویر برداری ، آزمایشات، اعزام و انتقال بیمار روبرو هستند.

در ادامه می خوانیم: بررسی‌های انجام شده در مورد وضعیت بهداشت روان پرستاران حاکی از این است که 73درصد پرستاران سطح اضطراب خفیف و 16.5درصد نیز سطح اضطراب خفیف تا متوسط داشته اند،بقیه آنان نیز با درصدهای کمتر، در سطوح اضطرابی متوسط تا شدید و شدید قرار گرفته اند. در زمینه کیفیت خواب، 89 درصد پرستاران کیفیت خواب بدی داشته اند واز نظر خستگی، تمامی پرستاران خستگی متوسط تا شدید را گزارش کرده اند. پرستاران به دلیل نوع کار خود که تماس با سوزن،سرنگ،ترشحات بیمار،خون و گاهی تماس مستقیم با ادرار یا مدفوع بیمار است، در معرض خطر انتقال بسیاری از عفونت‌ها قرار دارند که با توجه به نقش قابل توجه آنان در مراقبت از سلامتی بیمار، نیازمند توجه ویژه مسئولین است.

روزنامه «اعتماد» در یادداشتی با عنوان «ریشه مشکلات پرستاران» به قلم فاطمه سعیدی می نویسد: در ایران به گواه مراجع تخصصی جامعه پرستاری ایران جزو گروه‌های شغلی توانمند و دارای بلوغ تخصصی به شمار می‌روند. با این وجود، همگام با بلوغ حرفه‌ای و تربیت نیروهای کارآزموده در مراکز دانشگاهی، نظام حرفه‌ای و اشتغال پرستاران به اندازه کافی پاسخگوی نیازهای آنها نبوده و نیست. البته نباید اقدامات مثبت سازمان نظام پرستاری، وزارت بهداشت و مجلس را در سال‌های گذشته نادیده گرفت. اما روشن است که این اقدامات کافی نبوده است. مواردی چون: کمبود پرستار در مراکز درمانی دولتی، نسبت نامتوازن ساعات فعالیت پرستاران با پرداخت دستمزد و کارانه پرستاران، ساعات زیاد کار پرستاران و مواردی از این دست از جمله چالش‌های مهم این حوزه محسوب می‌شوند. در عین حال تضادهای شکل گرفته شغلی میان جامعه پرستاری و سایر گروه‌های شغلی در بخش درمان گاهی اوقات موجب هدر رفتن سرمایه‌های اجتماعی نظام سلامت و ایجاد تنش‌های ناخواسته‌ای شده که پیامدهای مطلوبی در فضای حرفه‌ای بر جا نگذاشته و نمی‌گذارد. اما برای رفع این چالش‌ها چه می‌توان کرد؟ مسلما یک شبه و با یک دستور نمی‌توان این چالش‌ها را از پیش رو برداشت.

در ادامه می خوانیم: به هر روی باید با هم افزایی میان مجلس در مقام قانونگذار، سازمان نظام پرستاری در مقام تشکیلات صنفی و دولت به عنوان قوه اجرایی به فکر گشوده شدن راه جدید برای گره‌های موجود باشیم. نمایندگان مجلس هم خودشان را در این زمینه مسوول می‌دانند اما باید راهبردی واقع‌بینانه و دست یافتنی را طراحی کنند. اما این تصمیم‌گیری بدون مشارکت پرستاران زبده و کسانی که سال‌ها در این بخش کار کرده‌اند، ممکن نیست.

روزنامه «آرمان» در یادداشتی با عنوان «پرستاران و مشکلات پرشمار» که به قلم محمدشریفی مقدم نگاشته شد، آورده است: پرستاری شغلی منحصر به فرد در دنیاست، حرفه ای سخت در محیطی پر از اندوه و حزن با شیفت های کاری غیرمتعارف است. پرستاران مسوولیت جان بیماران را در دست دارند.بنابراین غالب کشورهای دنیا ننگاه خصی به این شغل دارند و برای آنکه افراد مایل به ورود به این حرفه شوند جذابیت های فراوانی را برای آن ایجاد کرده اند. در صورت عدم ایجاد جذابیت برای این حرفه افراد مشاغلی را انتخاب می کنند که راحت کم خطر و بی دردسرتر است و مسوولیت کمتری دارد. سال های زیادی است که نگاه نادرست غیرکارشناسانه و غیرمنطقی به این حرفه می شود و به دلیل آنکه تفکر ناشی از این نگاه و مکانیسم های آن اهمیت این حرفه و خدمات پرستاران در ک نمی شود.

در ادامه این یادداشت می خوانیم: در حال حاضر پرستاران بزرگ ترین گروه را در نظام سلامت کشور تشکیل می دهند حدود 180 هزار نفر پرستار و 60 هزار نفر دانشجوی پرستاری و در کل 240 هزار نفر جامعه پرستاری کشور را تشکیل می دهند. این تعداد بیشترین خدمات بهداشتی و درمانی را به مردم ارایه می دهند. خدمات ارایه شده توسط پرستاران بسیار حساس است زیرا اگر یک کارشناس تبلیغات در انجام وظایف خود کوتاهی کند در نهایت فروش محصول دچار مشکل خواهد شد اما خطای پرستار مساوی با مرگ بیمار است و مسوولیت سنگین سلامت مردم به دوش پرستاران است. این قشر نیازمند توجه خاص مسوولان است و آنها به دلیل حضرو مردم باید به این حرفه نگاه خاصی داشته باشند مسوولان در سه بخش وزارت بهداشت، دولت و مجلس راه های تعامل ما با دولت و وزارت بهدشات در دولت دوازدهم به نسبت دولت قبلی روحانی بازتر شده است.

**کاهش گرد و غبار؛ در گروه تدابیر کارشناسانه مسوولان
ریزگردها درحالی نفس‌کشیدن را برای مردم شهرهای جنوبی کشور سخت کرده ‌اند که براساس گزارش ‌های هواشناسی در روزهای اخیر شدت گرد و غبار بسیار بالاتر از حد مجاز رسیده و زندگی و زیست روزمره مردم را مختل کرده است. هر چند تاکنون ادارات و دستگاه‌ های زیادی برای حل مشکل به این موضوع ورود کرده‌ اند اما همچنان حل ناشده باقی مانده است از این رو باید مسوولان با تدبیری کارشناسانه این موضوع را حل کنند.

روزنامه «شهروند» در گزارشی با عنوان «ماموریت در غبار» می نویسد: غبار همه روزه خوزستان، رئیس‌جمهوری را مجاب کرد تا وزیر و معاونش را به این استان راهی کند. آسمان بسیاری از شهرهای خوزستان چهار روز است در غباری پوشیده شده که غلظتش حتی تا ٦٦برابر حد مجاز هم گزارش شده است. غبار نارنجی چنان غلیظ شد که ظهر دیروز شعاع دید در اهواز به دوکیلومتر کاهش پیدا کرد. ادامه وضع خطرناک در خوزستان، که از کانون‌های داخلی و خارجی نشأت می‌گرفت، نفس‌کشیدن را به‌عنوان امری عادی تبدیل کرد به چالشی که زندگی اهالی این استان را فلج کرده است. در این چهار روزِ سخت، بارش خاک یک‌هزار و ٣٠٠نفر از اهالی را راهی بیمارستان‌ها کرد. مدرسه‌ها، دانشگاه‌ها و ادارات در بعضی از شهرهای خوزستان در ٢روز تعطیل بودند و مسابقات فوتبال هم لغو شدند. درحالی‌ که امید می‌رفت غبار رفته‌رفته در این استان جنوب‌غربی کمرنگ شود اما پیش‌بینی‌های تازه امیدها را ناامید کرد: توده جدید گردوغبار با منشأ داخلی، از عصر سه‌شنبه خوزستان را در برمی‌گیرد.دستور رئیس‌جمهوری برای حل بحران بحرانی‌شدن وضع کیفیت هوا در خوزستان باعث شد دیروز با دستور روحانی، معاون رئیس‌جمهوری و رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست به همراهی وزیر جهاد کشاورزی برای پیگیری فوری طرح‌های اخیر و کوتاه‌مدت دولت در زمینه مبارزه با ریزگردها راهی استان خوزستان ‌شوند.

در ادامه می خوانیم: از روزجمعه تا امروز، یک‌هزار و ٣٠٠نفر با عارضه تنفسی به مراکزدرمانی استان مراجعه کردند. این آمار از اطلاعات منابع بهداشت و درمان در خوزستان برداشت شده و اعلام شده که این میزان مشکل تنفسی به دنبال وقوع گردوغبار رخ داده است. هربار هجوم گردوغبار به آسمان، در کنار اظهارنظرهای غیرکارشناسی در این‌باره باعث شده میزان نارضایتی میان مردم خوزستان افزایش پیدا کند. سوال مردم در شبکه‌های اجتماعی، به‌خصوص پس از انتشار اخباری درباره حذف بودجه مقابله با گردوغبار در خوزستان، این است که چرا مجلس با خوزستان چنین کرده و دولت برای مقابله با این پدیده که زندگی همه را مختل کرده، چه برنامه‌ای ریخته است؟

روزنامه «قانون» در گزارشی با عنوان «خوزستان گمشده در غبار سیاسی کاری» نوشت: در چند روز گذشته بحث بودجه ریزگردها به جنجالی میان مسئولان تبدیل شد. ماجرا نخست از آنجا آغاز شد که معاون توسعه مدیریت، حقوقی و امور مجلس سازمان حفاظت محیط زیست از حذف بودجه ریزگردهای خوزستان در سال 97 توسط کمیسیون تلفیق بسیار انتقاد کرد.رییس کمیسیون تلفیق نیز پس از اعتراض جامعه محیط‌زیست و رسانه‌های کشور در مصاحبه‌ای از باقی ماندن ردیف بودجه ریزگردها در سال 97 خبر داد.اما آنچه در میان این دعواهای سیاسی مسئولان به‌وادی فراموشی سپرده شد، مساله نحوه تامین نقدینگی بودجه ریزگردها درصورت تصویب در مجلس بود. دولت محل تامین بودجه ریزگردها راصندوق توسعه ملی بیان کرد اما مجوز برداشت را تاکنون اخذ نکرده است. صندوقی که مجوز برداشت از آن در دستان دولت یا مجلس نیست و نیاز به اخذ مجوز از سوی رهبری دارد.

در ادامه این گزارش آمده است: گرد و غبار با منشأ داخلی به‌دلیل خشکی تالاب‌ها، خشکسالی، رها شدن اراضی کشاورزی، بارگذاری‌های اشتباه منابع آبی بالادست سد مارون در حوزه آبریز رودخانه زهره، انتقال بخشی از آب سد کوثر برای کشاورزی به استان فارس، شهر نورآباد ممسنی، استان کهگیلویه و بویراحمد و شهر بهبهان، رخ داده است. تمامی این اقدامات موجب خشکی رودخانه زهره شده است. این خشکی،چشمه‌های تولید گرد و خاک رادر پایین دست رودخانه و دشت سیجان به‌وجود آورده است. همچنین به‌دلیل فاصله بسیار کم شهرهای اهواز و آبادان با رودخانه زهره، در مواقعی که جهت باد از سمت جنوب به شمال است، شاهد پدیده گرد و خاک و بحران در شهرهای اهواز و آبادان هستیم.

روزنامه «همدلی» در یادداشتی با عنوان «خاک پذیرنده و مسئولیت اجتماعی همه ما» به قلم سید عبدالهادی آرامی نوشت: ماجرای رویارویی ما با گردوخاک هم حکایتی تکراری شده است. ابتدا روی عکس‌های تلخ گردوخاک با پل سفید اهواز، هنرمندانه می‌نویسیم «اهواز هوا ندارد» و هوای اهواز را گردوخاکی می‌کنیم. سپس خیلی که پیگیرتر باشیم به شبکه‌های اجتماعی می‌رویم و منتظر می‌مانیم سلبریتی‌ها هشتگی بزنند و ما نیز هشتگی و ... بعدتر دلمان که بیشتر بسوزد ویس‌هایی (voice) با لهجه شهرهای مختلف خودمان -که قبل‌تر توسط سلبریتی‌های هم استانی پر شدند- توی قبیله‌های واتس‌آپی و تلگرامی ‌ما نمی‌فرستیم و منتظر تایید و تشویق هم تبارانمان می‌شویم. برخی دیگرمان که نامشان فعالان سیاسی است، مدام به رئیس‌جمهور یادآوری می‌کنند ما همان مردمی بودیم که خودمان هوا نداشتیم و هوای تو را داشتیم و تو اشک ریختی و شوربختانه هم این‌ها را در حالی انجام می‌دهیم که گزارش لحظه‌به‌لحظه جلسه ستاد بحران استان و نحوه تعطیلی‌ها را از خورنا و خوزنیوز و عصرجنوب و... پیگیری می‌کنیم و وقتی تعطیلی توسط آقای حاجی‌زاده -که سلبریتی جدید ما خوزستانی‌هاست- محرز شد، خوشحال می‌شویم که بالاخره حق به حق‌دار رسید و ما تعطیل شدیم و مشکلات حل شد.

در ادامه می خوانیم: باری، درد یکی دو تا نیست. اگر بخواهیم به‌صورت خیلی فشرده و سرفصلی، آسیب‌ها و راهکارهای گردوغبار و مقابله با آن را بنویسیم مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد؛ اما در سه بعد سلامتی، زیست‌محیطی و علمی، آموزشی اگر مسئله را بررسی کنیم می‌بینیم روش‌های زیادی برای مبارزه یا حداقل آدابته کردن شرایط زندگی‌مان با این پدیده وجود دارد.در بعد سلامتی، می‌توان راهکارهای زیر را مورد بررسی قرارداد.1-ایجاد بیمارستان فوق تخصصی بیماری‌های مرتبط با گردوغبار اعم از بیماری‌های پوستی، ریوی، تنفسی و ...2- تهیه کیوسک‌های توزیع‌کننده خودکار ماسک به‌صورت رایگان در سطح شهرها.تاسیس کارخانه تولید دستگاه‌های تهویه و تصفیه هوا و فروش آن به‌صورت نیم‌بها یا به ‌صورت وام‌های بلندمدت و بدون بهره به اقشار مختلف مردم.4-تهیه ردیف اختصاصی بودجه و تامین اعتبار برای خرید دستگاه‌های تصفیه هوای مدارس، بیمارستان‌ها، ادارات و مراکز دولتی.

*گروه اطلاع رسانی
خبرنگار: مهدی احمدی**انتشار دهنده: شهربانو جمعه
پژوهشم**9370**9131
ایرنا پژوهش، کانالی برای انعکاس تازه ترین تحلیل ها، گزارش ها و مطالب پژوهشی ایران وجهان، با ما https://t.me/Irnaresearch همراه شوید.

این سایت صرفا مطالب مرتبط با کارآفرینی را جمع آوری نموده و به هیچ وجه در پی تایید و یا رد محتوای آنها نیست.
برچسب ها :کارآفرینی