اخبار تازه

پربازدید ها

    کد خبر ۱۱۰۵ انتشار : ۲۳ فروردین ۱۳۹۵ ساعت ۱۳:۳۶

    اولین قدم ها در کارآفرینی

    تهران- ایرنا- روزنامه دنیای اقتصاد در صفحه مدیران گفت گویی را با «جان مارکو کارنواله» درباره کارآفرینی منتشر کرد.

    در این گفت و گو که در شماره دوشنبه 23 فروردین 1395 خورشیدی با بنیان گذار شتاب دهنده رُم و کارآفرین انجام شده است، می خوانیم: حدود ساعت 8 صبح به او یک ایمیل می زنم تا مطمئن شوم که مصاحبه ساعت 9 را فراموش نکرده است.ساعت 9 و نیم می شود و باوجود اینکه تاکنون چند پیامک هم به او فرستاده ام، خبری نیست. کم کم تصمیم می گیرم مصاحبه را به روزی دیگر موکول کنم که ساعت یک ربع به 10 تماس می گیرد: «من خواب ماندم! تا یک ربع دیگر خودم را می رسانم!»
    وقتی بالاخره با یک ساعت تاخیر برای مصاحبه آماده می شویم، جان مارکو کارنواله (Gianmarco Carnovale)، کارآفرین باتجربه ایتالیایی که تازه از خواب بیدار شده می گوید: «خودت هم می دانی کار ما اصلا ساعت و زمان مشخصی ندارد! دیشب تا نزدیک صبح بیدار بودم. گاهی اوقات هم پیش می آید که ساعت 2 بعد از ظهر بخوابم.»
    جان مارکو 43 ساله کارآفرینی را از 20 سال قبل آغاز کرده است و اکنون به عنوان یکی از با تجربه ترین افراد در بخش استارت آپ ها در بسیاری از مراکز رشد ایتالیا و شرکت ها و بانک های بزرگ این کشور به ارائه مشاوره به کارآفرینان جوان یا سرمایه گذاران می پردازد. در 23 سالگی دانشگاه را برای کارآفرین شدن نیمه تمام می گذارد و ما هم صحبت هایمان را از همین جا آغاز می کنیم.
    **چه چیزی باعث شد بدانی که می خواهی کارآفرین شوی؟ واکنش خانواده و دوستانت به نیمه کاره رها کردن دانشگاه چه بود؟
    وقتی دبیرستان را به پایان رساندم، یکی دو سالی به آمریکا رفتم. هرچند که در دانشگاه در ایتالیا ثبت نام کرده بودم، اما بخشی از درس هایم را از راه دور می خواندم. 18 تا 20 سالگی ام را در کالیفرنیا گذراندم. وقتی دوباره به ایتالیا برگشتم، وارد دانشگاه شدم اما تمام فکر و ذکرم آمریکا بود.در مقایسه با آمریکا، اروپا به نظرم حداقل 20 سالی عقب تر به نظر می آمد.
    به این فکر افتادم که حالا که من این فرصت را یافته بودم تا آینده را در جایی دیگر ببینم، چرا آن را در کشور خودم پیاده نکنم؟ و از تجربیات کارآفرینی آمریکایی ها اینجا (ایتالیا) استفاده نکنم. خلاصه خیلی نتوانستم دربرابر این فکر مقاومت کنم. هرچند بعضی از درس های دانشگاه به نظرم مفید بود، اما در مجموع آنقدر همه چیز تئوری بود که فرصتی برای به کار بردن چیزهایی که می خواندیم، وجود نداشت.وقتی تصمیم گرفتم دانشگاه را رها کنم، خانواده ام خیلی مخالفت کردند.
    پدرم دیگر با من حرف نمی زد، مادرم به دنبال راهی می گشت تا مرا سر عقل بیاورد. دعوایمان آنقدر بالا گرفت که خانه را ترک کردم. اولین کاری که باید انجام می دادم، یافتن شغلی بود که بتوانم خرجم را دربیاورم. بعد از مدتی که خانواده ام متوجه شدند در تصمیم خودم مصر هستم و می خواهم راهم را ادامه دهم، دوباره رابطه مان را از سر گرفتیم.
    **اولین تجربه کارآفرینی ات چه بود؟
    اولین تجربه ام با یکی از پسرخاله هایم شروع شد. در حدود سال های 1996 بود، می خواستیم یک تجارت راه بیندازیم اما حتی ایده روشنی هم نداشتیم که می خواهیم چه کار کنیم. در آن سال ها تلفن های موبایل به سرعت بین مردم جای خود را باز می کردند، شرکت های بزرگ مثل تله کام و ودافون در حال توسعه خدمات تلفن همراه خود بودند.ما یک مغازه کوچک باز کردیم که در آن انواع و اقسام دستگاه های الکترونیکی کوچک که قابل حمل بودند را می فروختیم.
    رفته رفته محصولات مان بیشتر می شد و توانستیم یک زنجیره فروشگاه از 8 مغازه باز کنیم و در سطح کشور به افراد متخصص و حرفه ای جدیدترین تکنولوژی روز را ارائه می کردیم. برای این کار هم بسیاری از محصولات مان را مستقیما از خارج وارد می کردیم. سعی می کردیم هر تلفن همراهی را نفروشیم، بلکه فقط آنهایی را که از تکنولوژی بالاتری برخوردار بودند، ارائه می کردیم. اولین MP3 Playerها را وارد می کردیم. اولین کامپیوترهای جیبی و خلاصه به این ترتیب پیش می رفتیم.
    **ولی به همین فروشگاه ها بسنده نکردی، درست است؟
    درست است. مزیت بزرگ فروشندگی این بود که می توانستم از نزدیک با مشتریان در تماس باشم، با آنها صحبت کنم و نیازها و سوالات شان را بشناسم. در آن سال ها اینترنت رفته رفته جایگاه محبوب تری پیدا می کرد و من به فکر ساختن یک مجله اینترنتی در رابطه با تکنولوژی موبایل افتادم. جایی که به سوالات و مشکلات مردم پاسخ دهم و آنها را راهنمایی کنم. این وب سایت حدود 8 سالی فعال بود.پس از مدتی، متوجه نیاز شرکت ها شدیم و به کمک یکی از شرکایم به طراحی و ارائه راه حل برای شرکت ها می پرداختیم. در سال های 2000 چیزی به نام اپلیکیشن وجود نداشت، ما به ساخت برنامه های مورد نیاز برای سیستم های عامل مختلف می پرداختیم.
    آن زمان کامپیوتر جیبی بود، سیستم های پالم بود، نوکیا بود... و ما برای شرکت ها در سایت مان ساخت برنامه ها را انجام می دادیم. مکانیزم امروزی این کار همان است که در فروشگاه اپلیکیشن تلفن های امروزی می بینیم و به این ترتیب یک شرکت نرم افزاری به وجود آوردم. یک شرکت دیگر هم به راه انداختیم که از کشورهای آسیایی بخشی از تکنولوژی را برای شرکت های بزرگ مثل مدیاورلد به ایتالیا وارد می کردیم؛ یعنی به شریک تجاری و واردکننده شرکت های بزرگ بدل شده بودیم.
    **دستیابی به چنین جایگاهی چقدر طول کشید؟ از کجا شروع کردی و به کجا رسیدی؟
    در سال 2006 بود که سهامم را واگذار کردم و از این مجموعه بیرون آمدم. از یک گروه سه نفره شروع کرده بودیم و طی 8 سال، چهار شرکت باز کرده بودیم و در مجموع 50 نفر کارمند داشتیم. درآمد سالانه مان در آن سال 10 میلیون یورو بود که نشان می داد چقدر سریع رشد کردیم.
    **چرا از این مجموعه بیرون آمدی؟
    در آن مدت شرکت های ما رشد بسیار خوبی داشتند، هر سال درآمدمان دو برابر می شد. مدام به انجام سرمایه گذاری های جدید اقدام می کردیم و برنامه من این بود که برای سال بعدی درآمد را به 20 میلیون یورو برسانیم. اما شرکای من کم کم پویایی خود را از دست می دادند و به جای اینکه با همان قدرت قبلی کار کنند، می خواستند ترمز کنند. مدت زیادی مشاجره داشتیم و عاقبت من که به هیچ وجه نمی خواستم متوقف شوم و می خواستم بازهم پیش بروم از شرکت خارج شدم و سهامم را که حدود 30 درصد بود واگذار کردم.
    **آن شرکت ها هنوز وجود دارند؟ وقتی مجبور به گرفتن این تصمیم شدی، چه حسی داشتی؟
    نه! موتورشان من بودم. وقتی بیرون آمدم، از دو سال بعد از آن مشکلات شان شروع شد و مجبور به بستن شرکت ها شدند. وقتی مجبور به ترک شرکت شدم، حس می کردم که پسرم را رها می کنم! خیلی سخت بود. هر چند که من سهامدار اصلی نبودم و شریک دیگری که 50 درصد از سهام را دارا بود، چون سرمایه بیشتری آورده بود، اما تمام زحمات اصلی را من کشیده بودم و می دیدم که همه اش از بین می رود. خیلی حس بدی بود...
    **با این حساب در سن 33 سالگی مجبور شدی همه چیز را از نو شروع کنی. تا آنجا که می دانم برای چهار پنج سالی به عنوان بازاریاب با استارت آپ های سیلیکون ولی در ایتالیا فعالیت می کردی و بعد از آن به عنوان مدیر فروش و بازاریابی یکی از شرکت های بزرگ وابسته به تله کام ایتالیا مشغول به کار شدی. در این مدت دنیای کارآفرینی را به کلی کنار گذاشتی؟
    درست است که برای نزدیک به پنج سالی خودم مستقیما به تاسیس شرکتی جدید اقدام نکردم، اما از دنیای کارآفرینی هرگز دور نبودم. هم با استارت آپ هایی که در آمریکا بودند مرتب ارتباط داشتم و هم به واسطه مدیریت فروش این شرکت جدید، دائم در سفر بودم و ارتباطات جدیدی پیدا می کردم. هر وقت به رم برمی گشتم، سعی می کردم با کارآفرینان ارتباط برقرار کنم.
    حدود سال 2010-2009 بود که موضوع استارت آپ ها در ایتالیا روز به روز داغ تر می شد و من در فکر راه اندازی یک شتاب دهنده ایده در رم بودم. در این بین با یک کارآفرین دیگر آشنا شدم که به تازگی از سیلیکون ولی بازگشته بود و مجذوب شتاب دهنده ایده وای کامبینیتور شده بود. ایده راه اندازی مرکز رشد مشابه در ایتالیا آنقدر برایمان جذاب بود که تقریبا بلافاصله مشغول به کار شدیم و اولین شتاب دهنده ایتالیا با عنوان ایر لب را اواخر سال 2010 تاسیس کردیم.
    **در طول این سال ها چند استارت آپ را روانه بازار کردید؟
    در سال 2011 هفت استارت آپ روانه بازار شدند که من هم ناظر و هم سهامدار بودم. در سال 2012 شتاب دهنده های دیگری در حال راه اندازی بودند و تصمیم به تاسیس یک انجمن گرفتیم تا همه این شتاب دهنده ها را به نوعی زیر یک چتر جمع کنیم و به این ترتیب من به عنوان مدیر انجمن استارت آپ های رم انتخاب شدم.
    اما در سال 2013 دوباره جدا شدم و به عنوان مشاور به شتاب دهنده های شرکتی مانند تله کام ایتالیا و اونی کردیت بانک پیوستم و چند شتاب دهنده جدید راه اندازی کردم.در مجموع فکر می کنم حدود هفت استارت آپ را خودم تاسیس کردم و حداقل 50استارت آپ را که تاسیس شده بودند توانستم روانه بازار کنم.
    **از میان استارت آپ هایی که خودت تاسیس کردی، شکست هم خوردی؟ علتش چه بود؟
    بله. مخصوصا استارت آپ هایی که در ابتدا راه انداختم. هریک به دلیل خاصی، اما علت عمده نداشتن ایده و بینش درست بود.
    **اما همیشه به خودت جرات امتحان کردن دادی. هزینه این امتحان کردن زیاد نیست؟
    به نظرم هزینه اینکه همیشه مطالعه کنی ولی هیچ وقت آن را به کار نبری و امتحانش نکنی، خیلی بیشتر از این است که ایده ات را محک بزنی، اگر درست پیش نرفت می توانی تغییرش بدهی. آنقدر این کار را ادامه بدهی که بالاخره ایده درست را پیدا کنی. خطر از دست دادن زمان از هرچیزی بیشتر است چون ممکن است بازار و لحظه درست را برای همیشه از دست بدهی.
    **اما رمز یافتن ایده های جدید برای تغییر چیست؟
    من یک استراتژی دارم: اول شرکت را تاسیس می کنم و آن را قدری پیش می برم. بعد خود کمی عقب تر از آنها می ایستم و سعی می کنم پیشرفت شرکت را از بیرون نگاه کنم. برای اینکه اگر همیشه درون مدیریت باشی، نمی توانی اشکالات را ازبیرون ببینی، اما اگر بتوانی کمی خودت را جدا کنی، می توانی برای مشکلاتی که پیش می آیند، راه حلی پیدا کنی.گاهی اوقات حتی خودم را به انجام کارهایی دیگر مشغول می کنم، اما گوشه ای از ذهنم با آنهاست.
    **وقتی ایده جدیدی پیدا کردی، چطور تیم و اعضایت را پیدا می کنی؟
    من معمولا درباره ایده ام با خیلی ها صحبت می کنم. هرچه بیشتر بهتر. وقتی با افراد زیادی درباره موضوع حرف می زنی، بالاخره کسی پیدا می شود که می گوید «عجب فکر خوبی، باهم راهش می اندازیم» و از اینجا همکاری شروع می شود.
    **نمی ترسی کسی ایده ات را بردارد و خودش آن را راه بندازد؟
    راستش را بخواهی، آنقدر کارهای مختلف کرده ام و ایده های جدید داشته ام که از حرف زدن درباره آنها نمی ترسم. اگر کسی ایده مرا قبل از خودم راه بیندازد، به نظرم او بیشتر از من به موفقیت آن اعتقاد داشته است! البته اگر کسی هم به موازات من پیش برود، یا باید با هم رقابت کنیم، یا می توانیم با هم شراکت راه بیندازیم و قوی تر شویم.
    **الان روی یک استارت آپ که خودت راه اندازی کرد ه ای مشغول هستی. قرار است چه کار کند؟
    اسکیودر اسم استارت آپ ما است. یک موتور سیکلت هوشمند است که در سطح شهر پارک شده. اگر تو آن را لازم داری از طریق اپلیکیشن موبایلت آن را رزرو می کنی، به جایی که می خواهی می روی و وقتی کارت تمام شد آن را پارک می کنی و نفر بعدی می تواند از آن استفاده کند.
    **چقدر جالب. هم اکنون فعال شده است؟
    هنوز نه. یک سال است که روی آن کار می کنیم. تا یک ماه دیگر نسخه آزمایشی نهایی را راه می اندازیم و در حدود 6 ماه دیگر در بازار خواهیم بود.
    **تیم تان چند نفر است؟
    هفت نفریم. پنج سهامدار و دو نفر کارمند.
    ادامه این گفت وگو دوشنبه هفته آینده در همین بخش به چاپ خواهد رسید.
    به نظرم هزینه اینکه همیشه مطالعه کنی ولی هیچ وقت آن را به کار نبری و امتحانش نکنی، خیلی بیشتر از این است که ایده ات را محک بزنی، اگر درست پیش نرفت می توانی تغییرش بدهی. آنقدر این کار را ادامه بدهی که بالاخره ایده درست را پیدا کنی.
    *منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
    **گروه اطلاع رسانی**9165**2002

    این سایت صرفا مطالب مرتبط با کارآفرینی را جمع آوری نموده و به هیچ وجه در پی تایید و یا رد محتوای آنها نیست.